دلم برای باتو بودن بی تابه...

بیا همچون مسیح ...............................

دلم گرفته از چیزی که نمیدونم درست شنیدم یا اشتباه !! نه جرات پرسیدن دارم نه دلم ارومه...نمیدونم. خدا کنه زندگی من به عقب برنگرده... برای بازگشت و تکرار نگرانم...

کاش فقط یه چیز برمیگشت

یه علاقه ...یه ارزن محبت تو...

بابا چشمکی بهم زد و شروع کرد به صحبت...( صحبت هایی که مامان رو عصبانی میکرد)

مامان داشت عصبانی میشد و منم هر چی اشاره میکردم که بیخیال شو ؛ اهمیت نمیداد.

این وسط من از خنده ریسه میرفتم.

پ . ن :

مردا چقدر خوب رو اعصاب ما راه میرن...باید به راه حلی فک کنم. چیزی که یه مرد رو عصبانی کنه...

تا کی باید منتظر باشم نمی دونم...چرا نشستی خدا !! اعلام جنگ کن.

از آماده باش خسته شدم

....

دلم گرفته ، اندازه آسمون خــــــــــدا...

کاش یکی معنی سه نقطه های منو میفهمید ...

کاش بر فراز قله های پر امید عشق...نقش دیوانه بودن را با تمام زنجره هایش میدیدم...

چقدر سخته باشی ،اما نباشی...

بهار نارنج رو دونه دونه جمع میکردم...

مامان: واسه چی جمع میکنی ؟! یه عالمه تو خونه داریم؟؟

من نگاهش کردم و خندیدم گفتم واسه ... واسه دل خودم، شاید دلش هوای چایی با عطر نارنج کرد...

وقتی دل سودایی می رفت به بستان ها        بی خویشتنم کردی، بوی گل و ریحان ها

گه نعره زدی بلبل، گه جامه دریــــدی گل          تا یاد تو افتادم، از یاد برفت آن ها

ای مهر تو در دل ها، وی مهر تو بر لب ها        وی شور تو در سرها، وی سر تو در جان ها

تا عهد تو دربستم، عهد همه بشکستم          بعد از تو روا باشد، نقض همه پیمان ها

تا خــــار غم عشقت آویختـــــه در دامــن        کوته نظری باشد، رفتن به گلستان ها

آن را که چنـــین دردی از پـای درانـــــدازد         باید که فروشوید دست از همه درمان ها

گـــر در طلبش رنجی، ما را برسد شــــاید       چون عشق حرم باشد، سهل ست بیابان ها

هر تیر که در کیشست، گر بر دل ریش آید       ما نیز یکی باشیم از جمـــله قربان هـــــا

هر کو نظری دارد، با یار کــــمان ابـــــــرو        باید که سپر باشد، پیش همه پیکان ها

گویند مگو " سعدی " چندین سخن از عشقش     می گویم و بعد از من گویند به دوران ها

پ.ن :

آخرین باری که سعدی رو زیارت کردم 4 مهر 88 بود و یادمه عجب شب دلنشینی بود برام. امروز هم بزرگداشت سعدی بود و ما هم چون اردت خاصی به شیخ اجل داریم به زیارتش رفتیم...شلوغ بود..اما باصفا بود.جای دوستان سبز و خرم بود.

اول ... یک جمله بگویم!
راستش
گاهی از شدت علاقه به زندگی
حتی سنگ ها را هم می‌بوسم،
کلمه ها را
کتاب ها را
آدم ها را ...!
دارم دیوانه می‌شوم از حلول، 
از میل حلول در هر چه هست
در هر چه نیست
در هر چه که هر چه
چه ...!
و هی فکر می‌کنم، 
مخصوصا به تو فکر می‌کنم،
آنقدر فکر می‌کنم
که یادم می‌رود به چه فکر می‌کنم!
به تو فکر می‌کنم
مثل مومنی که به ایمانِ باد وُ به تکلیف بید،
به تو فکر می‌کنم
مثل مسافر به راه
مثل علف به ابر
مثل شکوفه به صبح وُ مثل واژه به شعر
به تو فکر می‌کنم
مثل خسته به خواب وُ نرگس به اردیبهشت،
به تو فکر می‌کنم
مثل کوچه به روز 
مثل نوشتن به نی  
مثل خدا به کافر خویش وُ مثل زندان به زندگی 
به تو فکر می‌کنم
مثل برهنگی به لمس وُ تن به شست و شو
به تو فکر می‌کنم
 مثل کلید به قفل 
مثل قصه به کودک 
مثل پری به چشمه وُ پسین به پروانه
به تو فکر می‌کنم
مثل آسمان به ستاره وُ ستاره به شب
به تو فکر می‌کنم
مثل اَبونواس به می
مثل نقطه به خط
مثل حروف الفباء به عین
مثل حروف الفباء به شین
مثل حروف الفباء به قاف
همین!
هر چه گفتم
انگار انتظارِ آسان رسیدن به همین سه حرف ِ آخر بود
حالا باید بخوابم
فردا باز هم به تو فکر خواهم کرد
مثل دریا به ادامه ی خویش.
" سید علی صالحی "

---

از دفتر عشق دیگری...(سخن از زبان ما میگوید):

"تو یادت نیست ولی من خوب یاد دارم که برای داشتنت دلی را به دریا زدم که از آب می‌ترسید..."

پ.ن:

دل به دریا زدم چون دوستت داشتم...چون هنوز هم عاشقانه دوستت دارم 

روزای جنگ که میاد  تن هر کس رو که بلرزونه  واسه من یه دنیا خاطره میاره. هر چند که برای من که بچه بودم  فقط ترس داشت. توی رویاهای خودم  خدای عراقی ها رو بدجنس میدونستم.دلم میخواست خدای من برنده بشه. اون که مهربون بود و بابام رو سالم از میدون جنگ به من میرسوند. خدای من میدونست یه دختر بابایی هر روز با دستای کوچیکش حیاط رو آب و جارو میکنه تا باباش بیاد و مامانش مجبور نباشه با چندتا بچه قد ونیم قد شبها یه کارد نیم متری رو زیر بالش بگذاره وبخوابه...اما دلم میریخت چون میدونستم خدای عراقی ها بد جنس تر از این حرفاست...داداش مهدی با بچه های محله یه زیرزمین تو دل زمین کنده بودن که ورودیش عین این سرسرهای مارپیچ الان بود.درست سر کوچه...وقتی حمله هوایی میشد بلوایی میشد واسه رفتن به اونجا...تنها کسی که  تو محله ما پاش به اون زیر زمین باز نشد مینا دختر عمه خانمم بود .بچه بود.از جنگ میترسید اما چون اشتباهی دختر شده بود باید خونه می موند.بیچاره چقدر گریه میکرد تا وضعیت سفید شه.....ما از اون محله رفتیم....خونه ای که بابا ساخته بود یه زیر زمین بزرگ داشت که پناهگاه همه همسایه ها بود.زیاد هم نبودیم اما راحت میتونستیم بخوابیم اونجا....دم غروب هواپیماهای عراقی سفید بودن تو آسمون...من که تو بغل مامان چشمام رو میبستم وفقط صدای مهیب موشک رو میشنیدم....این بار صداش خیلی نزدیک بود...انگار وسط حیاط خورده بود...مامان دست ما رو گرفت ورفت برای کمک....بمیرم....درست وسط سفره عقد خورده بود زمین...بیچاره داماد...بیچاره عروس....من باورم شد که خدای عراقی ها به هیچ کس رحم نمیکنه...عجب عاشورایی بود...هنوز تو ذهنمه ...یه خونه...یه سقف سوراخ....دو تا صندلی خالی...یه سفره...................

من عاشق ایران شدم.اونایی که عاشقانه جنگیدند...اونایی که بی ریا  جون دادند...اونایی که به خاطر من...تو...ما...از همه چیز حتی عزیزترین کسان زندگیشون گذشتند....اما ما چکار کردیم؟؟؟حرمت نگه نداشتیم...به این فکر نکردیم که اونا واسه آرامش ما رفتند جنگ ...به فکر پول و مال و خونه و ماشین و سهمیه نبودن....به فکر اولویت و پارتی بازی و زیبا سازی مزارشون نبودند...به فکر بزرگ کردن اسمشون نبودند...بد نیست خاطرات رو زنده از اونایی که دیدند بپرسیم...من از همه پرسیدم...برای تفکر همه اونها اشک ریختم...میدونید چرا؟؟؟ چون اونی نیستن که من و تو فکر میکنیم....جنگ واسه من و تو یه گذشته متروک شده...یعنی متروکش کردن....اینقدر مقدسش کردن که جرات نمیکنیم  واسه نگه داشتن حرمت بچه هایی که بی ریا رفتند کمی فکر کنیم...از نظر من جنگ مقدس نیست...حرمت داره..نباید شکسته شه که متاسفانه با تبلیغات بی جا و نمادین جنگ و بچه های جنگ رو بی حرمت کردند...اینقدر گفتند و گفتندو گفتند....که دیگه حاضر نیستیم  ازش چیزی بشنویم.....من بچه بودم...اما یادمه ...همون ترس های حاکی از جنگ رو یادمه....یادمه که بابا میگفت تا دل عراقی ها رفتیم واسه مهمات...این یعنی همونایی که ما با بد وبیراه ازشون یاد میکنیم  واسه خاطر ما با دست خالی هر کاری می کردند تا دفاع کنند...از من...تو...ما....

پس نگیم گذشته...نگیم سوخته....هر چند تکراره...اما بد نگیم به تکرارش...بخاطر اونایی که صادق بودن با خدا...بخاطر اونایی که مردونگیشون  به قد و قوارشون نبود...نگیم  نارنجک بست به خودش و الکی رفت زیر تانک...مسخره نکنیم....ما که اونجا نبودیم...ندیدیم...شاید اگه ما هم جای اونا بودیم ...نمیدونم....به این فکر میکنم که اگه  باز دشمن به ایران ما حمله کرد  آدمایی مثل جوونای قدیم هستن که دفاع کنن از من...تو...ما....نمیدونم...شک دارم که مثل اونا شیم...

شاید هم  بنام آزادی دو دستی ایران رو تقدیم کنیم....شاید .....

تا حالا دیدید یه نفر با اینکه متنفرید ازش و دوست ندارین ریختش رو ببینید یه کاری میکنه که یه عمر از رفتارتون پشیمون بشید؟؟!!

تا حالا دیدید وقتی یه نفر رو دوس دارید و دیوونه نگاهش هستی محل سگ هم بهت نمیذاره؟؟؟!!!

تا حالا دیدید اونیکه  دائم تا خرخره مشروب میخوره به خاطر اعتقاداتش 3ماه از سال رو لب نمیزنه؟؟؟!!!

تا حالا دیدید یه بنا از طبقه پنجم یه ساختمون نیمه کاره پرت شه پایین و فقط دستش بشکنه؟؟؟!!!

تا حالا دیدید یه دختر پولدار بره یه با پسر فقیر ازدواج کنه؟؟؟!!!

تا حالا دیدید یه گدا سنگین ترین بیمه عمر رو پرداخت کنه؟؟؟!!!

تا حالا دیدید پسر و دختری رو که با هم دوست باشن. عاشق هم باشن  اما....اما حتی یه بار هم همدیگه رو نبوسیده باشن؟؟؟!!!

تا حالا دیدید آسمون بدون ماه چقدر زیبا تره؟؟؟؟

اووووووووووووووووووووووووو.......از اینا من زیاد که نه...اما دیدم.عبرت ها گرفتم وبابت دیدنش تاوان سنگینی پرداختم.ماه رمضان هم گذشت با اینکه اساسی سرویس شدیم اما انگار نه آمد....نه رفت...خودمونیم حیف که گذشت...دلم برای اینجا تنگ شده بود.